امتحان اينكه هي پسر وبلاگ نويسي يادت رفته يا نه

امروز دوباره رسمآ شروع كردم

مي تونستم با اون تيكه شاهكار از كتاب گراهام گرين

يعني عامل انساني شروع كنم

يا با اون گفته زيباي نيچه بزرگ

اول فيلم مهدي كافر

اما با اين شروع كردم

با اين غزل از رفيقم رسول...

پا ميذاريم تو دنياي سينما...تو دل سولوهاي موسيقي

کز کرده بود توی تنش حس خودزنی /

باران گرفت... و زنگ زد مرد آهنی

زن پشت خط: "الو...الو، صدات مبهمه، /

گفتم الو... قطع کنم... یا حرف میزنی؟!"

خش داشت مرد، تکیه به اندوه داد و گفت: /

"بانو، منم، دوباره آمده ام باورم کنی

روحم گلوله خورده و در حال تجزیه، /

تزریق میشود به رگ ساعت شنی

که هر دقیقه، خسته، نفس کم می آورد /

محتاج جذب عطر تو، همخون ناتنی!

دست خودم که نیست، دلم مست کرده است /

آن هم فقط به یاد تو، مشروب ارمنی!"

ــ لطفن امون بده... کجا پرسه میزدی /

دو سال آزگار و... هنوز عاشق منی؟!

رفتی که بعد مدتی با دستِ پُر بیای /

دیر اومدی عزیز، الکی زور میزنی

(در ذهن مرد خاطره زن مرور شد /

با چشمهای وحشی و لبخند دیدنی)

ــ مغلوب جاده ها شدم و مسخ زندگی /

رفتم به احترام تو همزاد روشنی!

وقتی خمار و تشنه خون شد خدای عشق، /

من خط زدم به روی خودم تا تو نشکنی

هی دست و پا زدم به غلط توی باتلاق /

انبار کاه و... عجز من از کشف سوزنی

پشت چراغ قرمز تقدیر این غرور، /

خواهش شد و مچاله و از جنس منحنی

دلمرده، غریبانه، غزل گریه کرده ام /

دست کسی دراز نشد جز به دشمنی

تردید دارکوب که نوک زد به چوب دار، /

هشدار داد: دور تنت تار می تنی

دلشوره داشتم که تو را باد میبرد /

نامطمئن که از دل من دل نمی کَنی

تقصیر آستین کسی نیست نازنین! /

آبستنی از عشوه و خنجر، فقط زنی

(یک قطره اشک صورت زن را شکار کرد) /

ــ شاعر! کجای کاری و مشغول گفتنی؟!

باشه، قبول، من کم آوردم، ولی تو هم /

غرق توهمی و غلط فکر می کنی

بد روزگاریه... که نجنبی فنا شدی /

ناچار دل بریدن و از یاد بردنی

کی گفته آس و پاس بمونم تموم عمر /

دل خوش کنم به کلبه ای از چوب بستنی؟!

جونم به لب رسید که عشقم زرشک شد /

دنیای من عوض شده، تو مثل قبلنی

مجبور انتخاب شدم بین هیچ و هست /

قسمت نبود، دیگه چه افسوس خوردنی؟!

خب چی بگم، یه ماهه که من ازدواج... /

شرمندتم، حیف... برام غیرممکنی...

باید که با صدات خداحافظی کنم /

ممنون از اینکه گفتی و من هم شنیـ .../

نشنید مرد... بوق... و تو شعر ناتمام... /

آن سوی خط فاصله محکوم مُردنی!

يعني مرگ؟